1718 Onmacht van een moeder

Het gaat over mijn zoon, ik wil graag woorden geven aan wat er zich in mij afspeelt over de situatie. Hij is 27 jaar en 2,5 jaar geleden afgestudeerd; hij werkt niet en woont thuis bij zijn vader. Hij komt maar niet op gang.
Marijke: Ik ben zelf ook moeder en kan me helemaal met je verbinden. Je hebt dus een volwassen zoon met een afgeronde studie en als moeder de verwachting dat hij op zijn minst zijn armen uit de mouwen steekt, maar beter nog dat hij zich een goede plek op de arbeidsmarkt heeft verworven. Hij blijkt echter nog steeds bij zijn vader te wonen. Jij als moeder ziet hem afglijden. Au, vanuit het perspectief van jouw als moeder niet om aan te zien, je moederhart huilt.

Ik zeg ook tegen mezelf dat ieder zijn eigen pad heeft en als dit zijn pad is dan is dit zijn pad. Ondertussen heb ik er wel oordelen over. Ik zie dat het moeilijk voor hem is en ik probeer hem te bereiken, wat niet echt lukt. Het doet zoveel pijn, het komt zo hard binnen.
Marijke: Ja, natuurlijk doet dat pijn. We hebben plaatjes dat wanneer onze kinderen volwassen zijn, ze uit mogen vliegen. Onze taak is volbracht, maar onbewust houden we ze afhankelijk van ons. Wij willen zo graag dat ze ‘goed’ terecht komen. Ja, we gunnen ze hun pad, totdat blijkt dat het een pad is dat niet strookt met onze verwachtingen.
Het is jouw pijn, de pijn van de moeder over dat haar zoon een leven leeft dat niet conform haar verwachtingen is. Je zou het zo graag anders willen dan waar hij nu is uitgekomen. Au!

Ja, hij heeft ook bijna geen geld meer.
Marijke: Ben je bereid om bij te pijn te blijven nu je ziet dat hij hier is uitgekomen, terwijl je in de opvoeding zoveel hebt geïnvesteerd, in de hoop dat………
Hij is zijn leven gaan leven, staat op eigen benen. Sta naast hem en gun hem zijn leven met zo nu en dan mogelijk een flinke schop onder zijn kont. Dat is vaak heel lastig, maar toch kan dat juist een daad van liefde zijn. Houd je hart open in alles wat je hem ziet doen of laten.
 
Dat is moeilijk
Marijke: Wis en waarachtig. Geweldig ook dat je hier komt zitten. Want dit is niet iets om alleen in te zijn, daar heb je support bij nodig. Soms ondersteun je mensen juist door ze een halt toe te roepen EN  je hart open te houden.
 
Inderdaad, ik probeer het steeds met lief en aardig.
Marijke: Mooi hoe, terwijl je spreekt, je intonatie en het nee-schudden van je hoofd aangeven dat er ook een weten in jou is dat er iets anders mag gebeuren.

Ja en dat vind ik zo lastig!
Marijke: Ik zal de laatste zijn die dat ontkent. Jij hebt alles naar eer en geweten gedaan. Nu kun je voor hem aanwezig zijn en hem de ruimte geven. Ook als we met het bewustzijn van nu als ouders zien dat we een aantal dingen graag anders hadden gedaan in de opvoeding, is dat de situatie. Dat kan een pijnlijke onderkenning zijn. Ben je bereid daarin met mildheid naar jezelf te kijken en de overeenkomstige pijn te ontvangen.

Ja, dankjewel.

 

Marijke Heetveld
Venwoude Sangha

 

 

Wekelijks de dagOpening in je mailbox? Meld je hier aan:

 

Deel deze dagOpening!

Terug naar alle blog's

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *